კურსდამთავრებული

აღწერს და განიხილავს:

• ქართული ანბანის წარმოშობის შესახებ არსებულ თეორიებსა და ქართული ანბანის განვითარების საფეხურებს; ქართული სალიტერატურო ენის პერიოდიზაციის საკითხებს; ძირითადი ენათმეცნიერული და ლიტერატურათმცოდნეობითი თეორიების (კომპარატივისტული, ტექსტის რელევანტური ანალიზის, ენის დიაქრონული და შედარებითი ანალიზის, ფუქსის, ქოსბის მეთოდები ...) პრინციპებისა და კვლევის (შედარება-შეპირისპირება, ტექსტის ლინგვისტურ-სტატისტიკური ანალიზი, ქრონოლოგიურ-სტრუქტურული ანალიზი, კონოტაციის დომინანტურობა...) მეთოდებს; ლიტერატურის თეორიის საფუძვლებს; ქართული ენის განვითარების ძირითად ეტაპებს, ენაში მიმდინარე ძირითად ენობრივ მოვლენებსა და ენობრივ ცვლილებათა ხასიათსა და ქრონოლოგიას;
• ქართული ლიტერატურის ისტორიის ძირითად ეტაპებს, ჟანრებს, მნიშვნელოვანი ავტორებისა და მათი ნაწარმოებების კონცეპტუალურ და სტილისტურ მახასიათებლებს; ზეპირსიტყვიერი შემოქმედების სპეციფიკას, ქართული ფოლკლორისა და მითოლოგიური ტექსტების სტრუქტურას, ძირითად პრობლემატიკასა და მითოლოგემების სისტემას.
• მსოფლიო ლიტერატურის ისტორიას ლიტერატურული პერიოდიზაციის პრინციპების გათვალისწინებით;
• ტერმინოლოგიასთან დაკავშირებულ თეორიულ და მეთოდოლოგიურ საკითხებს; ქართული დარგობრივი ტერმინოლოგიის შექმნის მნიშვნელობასა და მეთოდებს.
• აკადემიური წერის ძირითად პრინციპებსა და უნივერსიტეტის მიერ შერჩეულ (APA) აკადემიური სტილის სტანდარტს;

ახდენს

• ინგლისური ენის B2/2 დონეზე ცოდნის დადასტურებას;

განსაზღვრავს და ახასიათებს:

• თანამედროვე ქართული ენის ფონეტიკა-ფონოლოგიას, თანამედროვე ქართული ენის მორფოლოგიას, თანამედროვე ქართული ენის სინტაქსსა და ამ სფეროსთან დაკავშირებულ თეორიებს; ქართული ენის სტილისტიკისა და სალიტერატურო ქართულის ნორმალიზაციის საკითხებს; ქართული ენისა და ლექსიკოლოგიის საკვანძო საკითხებს; ძველი ქართული ენის ლექსიკურ-ფრაზეოლოგიურ თავისებურებებს;
• ძველი ქართული სასულიერო და საერო ლიტერატურის საკვანძო საკითხებს, რუსთველოლოგიის ძირითად პრობლემატიკას; XII-XVIII საუკუნეების ქართული მწერლობის თვალსაჩინო წარმომადგენელთა შემოქმედების შესახებ ძირითად ინფორმაციას; XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურისა და საზოგადოებრივი აზროვნების განვითარების ძირითად ტენდენციებს, ქართულ რომანტიზმსა და მის სპეციფიკას; XX საუკუნის ქართული ლიტერატურის ისტორიის ძირითდ საკითხებს (ქართული პროზისა და პოეზიის ჟანრობრივ და ესთეტიკურ თავისებურებებს; 20-იანი წლების ლიტერატურულ სკოლებსა და დაჯგუფებებს, ქართულ ინტელექტუალურ ემიგრაციას);

კურსდამთავრებული ავლენს:

• ფილოლოგიური ცნებებით ოპერირების, მიზნის ადეკვატური ენობრივი ერთეულების შერჩევისა და აკადემიურ გარემოში ქართულ ენაზე სხვადასხვა დანიშნულების ტექსტის შექმნის უნარს; მიღებული საბაზისო ცოდნისა და უნარ-ჩვევების გამოყენების უნარს საშუალო სირთულის ძველი ქართული ეპიგრაფიკული ძეგლებისა და ხელნაწერების წასაკითხად;
• ჰუმანიტარული სფეროსთვის დამახასიათებელი ძირითადი მეთოდების (ინდუქცია, დედუქცია, ანალიზი, სინთეზი და ახსნა-განმარტება) გამოყენებით წყაროების დამუშავებისა და კვლევითი ან პრაქტიკული ხასიათის პროექტის განხორციელების უნარს წინასწარ განსაზღვრული მითითებების შესაბამისად; წინასწარ მიცემული მითითების საფუძველზე ავტორის შემოქმედების ამა თუ იმ ასპექტის და/ან კონკრეტული ნაწარმოების (ზეპირად ან წერილობით) შესწავლისათვის იყენებს ადეკვატურ მეთოდებს;
• ქართული ფილოლოგიის სფეროში (ქართველური ენათმეცნიერება, ქართული ლიტერატურა, ლიტერატურათმცოდნეობა, ზეპირსიტყვიერება) არსებული მკაფიოდ გამოკვეთილი საშუალო სირთულის პრობლემატიკის ამოცნობის, მისი ანალიზისათვის საჭირო მონაცემების იდენტიფიცირების, სტანდარტული მეთოდებით გაანალიზებისა და არგუმენტირებული დასკვნის ჩამოყალიბების უნარს; სწავლებისა და კვლევის პროცესში იყენებს საინფორმაციო ტექნოლოგიებს, ქართული ფილოლოგიისა და ზოგადად ფილოლოგიურ მეცნიერებებში არსებულ უახლეს ელექტრონულ რესურსებს, თანამედროვე სალიტერატურო ენის ნორმების დაცვით ახდენს ზეპირ და წერილობით კომუნიკაციას ქართული ენისა და ლიტერატურის არსებითი საკითხების შესახებ როგორც სპეციალისტთა (ფილოლოგი, ფოლკლორისტი), ასევე, არასპეციალისტთა (დაინტერესებული ჯგუფები, ფართო საზოგადოება, მედია და სხვა) წრეში;

კურსდამთავრებული:

• ქართული ფილოლოგიის სფეროში განსაზღვრავს კვლევისთვის რელევანტურ პრობლემას, ახდენს მის იდენტიფიცირებას, გეგმავს კვლევას, მიღებულ შედეგებს აგენერირებს საბაკალავრო ნაშრომის ფორმატში; იცავს აკადემიური ურთიერთობისა და კეთილსინდისიერების ნორმებს;
• განსაზღვრავს თავის პასუხისმგებლობას სახელმწიფო ენისა და სახელმწიფოებრიობის წინაშე.